Pancratius vertelt …

Al een hele tijd voel ik in mijn gevesten de behoefte wat meer met u allen te communiceren. Ik sta al zo lang in uw midden, toren hoog boven u uit en ontvang u graag binnen mijn muren. Maar de laatste tijd lijkt de wereld wel razend! Is dit nog wel verantwoord? Jarenlang stond ik bekend als “de Pancratiuskerk”. Nu moet ik zo nodig het CCP heten. Cultureel Centrum Pancratius. Ja, ja. Er is absoluut nog veel geloof binnen mijn muren.

Maar waarin? Erediensten worden er nauwelijks meer gehouden! Vroeger werden de marktkooplieden door de Heer zelf de tempel uit geranseld. En nu? Er wordt naar hartelust gehandeld en verkocht. Er is wel veel volk dat zich inspant voor mijn behoud. Dat was ook altijd de plicht van de gelovigen. Daar werd niet verder over gepraat Men klopte zich daar zeker niet over op de borst. Nu moet daar zonodig een prijs aan verbonden worden: De Vrijwilligersprijs van de gemeente Drechterland. Waar moet dat naar toe?

Toch ben ik er best trots op hoe ik er tegenwoordig bij sta. Dat is wel anders geweest. Na een periode van grote bloei, tenslotte tel ik al enkele eeuwen, kwam er het verval. Voor de jeugd een heerlijke periode. Er is wat gespeeld, er zijn wat een waaghalzerijen uitgehaald binnen mijn muren! Sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw is dat alles een halt toegeroepen. Ik ben weer in mijn oude luister hersteld. Dat maakt me trots en blij. En in deze moderne tijd van communicatie wil ik u daar graag meer over vertellen.

Als bijvoorbeeld ’s middags de zon door mijn hoge ramen binnenschijnt, geeft dit boven in de expositieruimte en beneden in het Schip een onbetaalbaar effect. Ik ben het al zoveel eeuwen gewend, maar raak er bijna steeds weer ontroerd van. U heeft hier zeker al wel eens van genoten. En ach, de mensen doen hun best. Misschien moet ik me over zo’n markt ook niet zo druk maken. Ik kan u beter alvast vertellen wanneer de volgende markt is:
Zondag 3 april houden ze binnen mijn muren de Lentemarkt. Zet het maar in uw agenda. U kunt meer over mij lezen op mijn website:
www.ccp.nu
Graag tot een volgende keer,

Pancratius